คัมภีร์วิสุทธิมรรค สำหรับประชาชน(ตอนที่๒๐)

---

ตอนที่ (๑๙) อ่านที่นี่ (๔) การสมาทานสปทานจิริกังคะ ภิกษุสปทานจาริกังคะ พึงสมาทานธุดงค์ด้วยคำว่า (๑) โลลุปจารํ ปฏิกฺขิปามิ (ข้าพเจ้างดการเที่ยวบิณฑบาตโดยละโมบเสีย) หรือ (๒) สปทานจาริกงฺคํ สมาทิยามิ (ข้าพเจ้ามาทานวัตรแห่งภิกษุผู้เที่ยวบิณฑบาตไปตามลำดับเรือนปกติ) วิธีปฏิบัติ ภิกษุสปทานจาริกะพึงหยุดยืนที่ประตูบ้านกำหนดดูความปลอดภัยจากอันตรายเสียก่อน หากตรอกหรือบ้านใดมีอันตราย จะละไปที่อื่นก็สมควร เมื่อไม่ได้โภชนะสักนิดหน่อยที่ประตูเรือน ที่ตรอก หรือที่บ้านใด ให้คิดเสียว่าที่นั่นไม่ใช่บ้าน แล้วไปที่อื่น แต่ถ้าเธอได้โภชนะนิดหน่อยแล้วจะละที่นั้นไปเสีย ย่อมไม่สมควร ภิกษุพึงเข้าไปหมู่บ้านก่อนเวลาอาหาร เพราะเมื่อไม่ได้อาหารที่หมู่บ้านนี้แล้วไปในที่อื่นได้ทันเวลาอาหารของชาวบ้าน ถ้าชาวบ้านมาถวายทานในวัด หรือในระหว่างทางก็มีผู้ถวาย ก็สมควรรับได้ เมื่อเดินทางไปบิณฑบาตระวังอย่าเลยบ้านที่การภิกขาจารไปเสีย หากไม่ได้อาหารเลยหรือได้ก็นิดหนึ่ง พึงเที่ยวไปตามลำดับบ้านต่อไป

โดย พี่เณร..นำมาฝาก [14 มี.ค. 2549 , 06:55:47 น.] ( IP = 61.91.127.9 : : )

สลักธรรม 1 ประเภทแห่งสปทานจาริกภิกษุ กล่าวโดยประเภทแล้ว ภิกษุสปทานจาริกะก็มี ๓ จำพวก คือ ผู้ถืออย่างสูงย่อมไม่รับภิกษาที่เขานำมาถวายทุกรูปแบบ เว้นเสียแต่ว่าขณะที่ยืนคอยรับบาตอยู่นั้น มีใครนำอาหารเข้าไปถวายพอดี ก็สมควรรับได้ ในธุดงค์ข้อนี้ผู้ถืออย่างสูงเสมอกับพระมหากัสสปเถระหามีไม่ ถึงกระนั้น พระเถระยังรับบาตรจากท้าวสักกะเช่นกัน ภิกษุผู้ถือปานกลาง ย่อมรับภิกษาที่ชาวบ้านถวายจากบ้านไปไหนก็ได้ แม้แต่เวลากลับก็ยังรับได้ เพียงแต่ไม่นั่งคอยรับนิมนต์เพื่อฉันอาหารในวันนั้นเลย อนึ่ง การไม่นั่งคอยรับภิกษาเช่นนี้ ชื่อว่าอนุโลมตามภิกษุปิณฑกาติกะอย่างสูง ผู้ถืออย่างเพลา ย่อมนั่งคอยรับภิกษาในวันนั้นก็ได้

โดย พี่เณร..นำมาฝาก [14 มี.ค. 2549 , 06:56:46 น.] ( IP = 61.91.127.9 : : )

สลักธรรม 2 ความแตกและอานิสงส์แห่งสปทานจาริกังคะ ธุดงค์ของพระสปทานจาริกะทั้ง ๓ จำพวกนี้ ย่อมแตกสลายหรือหมดสภาพ เพราะการเที่ยวไปด้วยความละโมบเกิดขึ้นในลักษณะดังกล่าว ส่วนอานิสงส์ย่อมมีปรากฏดังต่อไปนี้ (๑) เป็นผู้ใหม่ในตระกูลตลอดเวลา (๒) มีจิตไม่ติดข้องดั่งดวงจันทร์ (๓) ละความตระหนี่ในญาติโยม (๔) ได้อนุเคราะห์ญาติโยมเท่ากัน (๕) ไม่มีโทษแก่ตนเอง (๖) ไม่ต้องจ้องคอยฟังชื่อในการนิมนต์ (๗) ไม่ต้องการอาหารที่นำมาเฉพาะตัว (๘) มีความประพฤติสมควรแก่ธุดงค์ เช่น ความมักน้อย เป็นต้น ภิกษุสปทานจารีในศาสนานี้ เป็นผู้มีจิตไม่ติดข้องดั่งดวงจันทร์ เป็นผู้ใหญ่ในตระกูลอยู่เสมอ ไม่ตระหนี่ตระกูล เป็นผู้อนุเคราะห์ทายกโดยเท่าเทียมกัน ปลอดจากข้อกล่าวหาแก่ตนเอง เมื่อผู้มีปัญหาหวังเที่ยวไปโดยเสรี พึงละการเที่ยวไปโดยความละโมบแล้วเที่ยวไปบิณฑบาตตามลำดับเรือนต่อไป

โดย พี่เณร..นำมาฝาก [14 มี.ค. 2549 , 06:57:31 น.] ( IP = 61.91.127.9 : : )

สลักธรรม 3 (๕) สมาทานเอกาสนิกังคะ ภิกษุเอกาสนิกังคะ ฝึกสมาทานธุดงควัตรดังนี้ว่า (๑) นานาสมโภชนํ ปฏิกฺขิปามิ (ข้าพเจ้างดการฉันที่ต่างอาสนะ) หรือ (๒) เอกาสนนิกงฺคํ สมาทิยามิ (ข้าพเจ้าสมาทานวัตรแห่งภิกษุผู้ฉันที่อาสนะเดียวเป็นปกติ) วิธีปฏิบัติ ภิกษุเอกาสนิกะนั้น นั่งในโรงฉัน อย่างนั่งที่เถรอาสน์ พึงกำหนดที่นั่งอันสมควรแก่ตนแล้วจึงนั่ง ถ้ากำลังฉันอยู่นั้น หากอาจารย์หรืออุปัชฌาย์มา ควรลุกขึ้นรับได้ แต่พระติปิฎกจูฬาภัยเถระกล่าวว่า ไม่ควรลุก เพราะควรรักษามิให้ธุดงค์แตก ถึงกระนั้นเนื่องจากท่านกำลังฉันอยู่ เมื่อลกุจากที่นั่งแล้วก็เป็นอันหมดสภาพ ไม่ควรกลับมาฉันอีกต่อไป

โดย พี่เณร..นำมาฝาก [14 มี.ค. 2549 , 06:58:01 น.] ( IP = 61.91.127.9 : : )

สลักธรรม 4 ประเภทแห่งเอกาสนิกภิกษุ เมื่อกล่าวโดยประเภทแล้ว ภิกษุเอกาสนิกะนี้ก็มี ๓ จำพวก คือ (๑) ผู้ถืออย่างสูง อาหารจะน้อยหรือมาก็ตาม หากรับส่วนใดแล้ว จะหมดโอกาสรับส่วนอื่นต่อไป ถ้าชาวบ้านรู้ว่าท่านไม่ได้ฉันอะไรเลยแล้วนำเนยใสเป็นต้นมาถวาย ก็รับไว้ฉันได้เป็นเภสัช ไม่ควรเพื่อฉันเป็นอาหาร (๒) ภิกษุผู้ถืออย่างกลาง สามารถรับโภชนะอื่นได้ตราบเท่าที่อาหารในบาตรยังไม่หมด ภิกษุนี้ชื่อว่าผู้มีโภชนะเป็นที่สุด (๓) ภิกษุผู้ถืออย่างเบา ย่อมฉันได้ตราบเท่าที่ยังไม่ลุกจากที่นั่ง ภิกษุฯนชื่อว่า ผู้มีน้ำเป็นที่สุด เพราะฉันได้ตราบเท่าที่ยังไม่รับน้ำล้างบาตรชื่อว่า ผู้มีอาสนะเป็นที่สุด เพราะฉันได้ตลอดเวลาที่ยังไม่ลุกไป

โดย พี่เณร..นำมาฝาก [14 มี.ค. 2549 , 06:58:42 น.] ( IP = 61.91.127.9 : : )

สลักธรรม 5 ความแตกและอานิสงส์แห่งเอกาสนิกังคะ ธุดงค์ของเอกาสนิกะทั้ง ๓ จำพวกนี้ ย่อมแตกสลายหรือหมดสภาพเมื่อไปฉันต่อที่อื่นในวันนั้น สำหรับอานิสงส์นั้นมีดังต่อไปนี้ คือ (๑) มีอาพาธน้อย (๒) มีโรคน้อย (๓) ร่างกายคล่องแคล่ว (๔) ร่างกายแข็งแรง (๕) อยู่สำราญ (๖) ไม่ต้องอาบัติเพราะฉันอาหารหลายอย่าง (๗) บรรเทาตัณหาในรสอาหารได้ (๘) มีความประพฤติสมควรแก่ธุดงค์ เช่น ความมักน้อย เป็นต้น ข้อความสรุป โรคทั้งหลายที่มีการกินเป็นเหตุ ย่อมไม่รบกวนนักบวชผู้ยินดีในการฉันเพียงครั้งเดียวต่อวัน ผู้ไม่ละโมบในรสอาหาร จึงไม่ทำให้การปฏิบัติธรรมเสื่อมเสียไป ดังนั้น นักบวชผู้มีจิตหมดจดพึงปลุกฝังความยินดีในการฉันมื้อเดียวต่อวัน ซึ่งเป็นเหตุแห่งการอยู่สำราญ และเป็นวัตรที่ผู้ยินดีการขัดเกลากิเลสประพฤติกันเสมอมา โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย พี่เณร..นำมาฝาก [14 มี.ค. 2549 , 07:04:19 น.] ( IP = 61.91.127.9 : : )

สลักธรรม 6 ยิ่งอ่านก็ยิ่งเห็นว่า การเป็นภิกษุนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ขอบคุณพระมากค่ะที่นำความรู้มาให้เสมอ

โดย น้องกิ๊ฟ [14 มี.ค. 2549 , 09:19:58 น.] ( IP = 203.172.117.11 : : )

สลักธรรม 7 มาติดตามศึกษาต่อค่ะ...ขอบพระคุณค่ะ

โดย เซิ่น [14 มี.ค. 2549 , 23:50:03 น.] ( IP = 61.91.126.160 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด