ทำไมต้องมีหลัก เพื่ออะไร ? (ต่อ)

---

ทำไมต้องมีหลัก เพื่ออะไร? มาดูความสำคัญของหลักข้อปฏิบัติกันนะครับ ว่าทำไปทำไม ตอนแรกอ่านที่นี่ ๗. ถ้าจำเป็นจะต้องเปลี่ยนอิริยาบท ต้องรู้เหตุนั้นก่อน จำต้องเปลี่ยนเพราะเหตุใด เหตุนั้นก็คือความจำเป็น เราต้องเปลี่ยนเพราะความทุกข์ที่เกิดขึ้นในอิริยาบทเก่าเท่านั้น ไม่ใช่เปลี่ยนไปหาอิริยาบทโดยไม่จำเป็น จะมีตัณหาผลักดันทำให้อยากเปลี่ยน แล้วคิดว่าเป็นสุข (เราต้องคิดว่าดี จะนำประโยชน์มาให้ จะได้รับประโยชน์จากการเปลี่ยน) วิปลาสก็จะครอบงำจิต วิปัสสนาต้องอาศัยความเข้าใจให้ถูกเสียก่อน เข้าใจอย่างไร คือ การเปลี่ยนนั้นเพราะความทุกข์มาบีบคั้นในรูปในนาม จึงจะเห็นความทุกข์ในรูปนั้น ในนามนั้น เพราะทุกข์บังคับ เพราะในโลกนี้ไม่มีอะไร นอกจากทุกข์ทั้งนั้น การเข้าไปเห็น ทุกข์ในรูป ทุกข์ในนาม ที่เข้ามาบีบคั้น เป็นการเข้าถึงความจริง ทั้งเหตุ-ผลที่ถูกต้อง เพราะถ้าไม่รู้ทุกข์ จะเป็นวิปลาส คิดว่ารูปนั้นดีกว่า นามนั้นดีกว่า ทำให้ถึงความบริสุทธิ์ไม่ได้ ถ้าเราได้เห็นความจริง กิเลส-ตัณหา ก็อาศัยไม่ได้ เมื่อกิเลส-ตัณหาไม่สามารถอาศัยได้ ความบริสุทธิ์ก็บังเกิดขึ้น ปัญญาถึงจะเกิดได้ ทำให้ความยินดีติดใจจะเบาบางลงมากขึ้น เพราะ เรารู้เหตุบ่อยๆ เสมอๆ เหตุนั้นก็คือทุกข์ ทุกข์นั้น ไม่มีใครชอบแต่เป็นอริยสัจจะ เป็นความรู้ขั้นสุดยอด

โดย เทพธรรม...นำเสนอ [3 เม.ย. 2549 , 08:35:50 น.] ( IP = 58.9.140.6 : : )

สลักธรรม 1 ๘.อย่าทำอิริยาบทให้ผิดปรกติ อิริยาบทผิดปรกติอย่างไร เช่น เดินย่องๆ ค่อยๆ ย่าง ค่อยๆ วางเท้า นั่งตัวแข็งทื่อ ยืนขากางเป็นหุ่น เป็นต้น โดยส่วนมาก ผู้ปฏิบัติจะทำอิริยาบทผิดปรกติจากความเป็นจริง เพราะในความเป็นจริงนั้น ชีวิตของคนเราแข็งขันกับเวลาเสมอ ทุกอย่างรีบร้อนไปหมด แต่พอปฏิบัติ ก็ทำจังหวะชีวิตให้ผิดธรรมดา เพราะถ้าเป็นของธรรมดา เราลองไปเดินย่องๆ ช้าๆ ตามท้องถนน คนเขาก็จะมองเราว่าเป็นคนผิดปรกติ การปฏิบัติวิปัสสนาให้ไปดูความจริงตามปรกติเท่านั้น ไม่ใช่ให้ไปทำ หรือให้ไปเห็นอะไรต่างๆ เพราะหากทำให้ผิดปรกติ ความผิดปรกตินั้นก็จะปิดบังความจริง ปัญญาก็จะเกิดขึ้นไม่ได้ เพราะมันผิดปรกติเสียแล้ว ของจริงมันมีอยู่แล้วเสมอ ไม่ต้องไปทำมัน มันมีอยู่แล้ว คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ที่เราก็มี ที่คนอื่นๆ ก็มี วิปัสสนาต้องการให้เรารู้ในกฏธรรมดาเท่านั้น วิปัสสนาให้ทำชีวิตธรรมดาให้เป็นอยู่ตามธรรมดา คือ ปรกตินี่เอง ไม่ใช่ให้ไปรู้อะไรพิเศษนอกเหนือจากของธรรมดา เพราะเดี๋ยวจะไม่เห็นของธรรมดา จะเห็นของที่ผิดปรกติไป เช่น มีแสงสว่างขึ้นมาเป็นเส้นตรงพุ่งเข้าสู่ตา เดี๋ยวก็เห็นเทวดา เห็นนรก เห็นสวรรค์ และเห็นอะไรต่างๆ มากมาย เดี๋ยวเห็นดับ เดี๋ยวเห็นเกิด (โดยเฉพาะผู้ที่เห็นดับ เห็นเกิดนี่ผิดปรกติมาก) แล้วเข้าใจว่า การเห็นอย่างนั้นเป็นของดี ซึ่งจริงๆ ไม่ใช่ เพราะฉะนั้น การทำอิริยาบทให้ผิดปรกติแล้วก็เป็นการปิดบังของธรรมดาที่เป็นไปตามธรรมชาติไป ปัญญา จะหยั่งลึกลงถึงไม่ได้ เพราะความผิดปรกติมันปิดบังเสียแล้ว หรืออาจจะเห็นได้ก็เพราะเราไปบังคับมัน เช่น เห็นทุกข์แต่ทุกข์ที่เห็นนั้นเกิดขึ้นจากความผิดปรกติ เช่น นั่งสองชั่วโมงถึงจะเดิน เดินก็ค่อยๆ ยกเท้า ค่อยๆ เหยียบ เป็นจังหวะๆ แล้วเดินนานๆ ทุกข์มันก็ย่อมต้องเกิดแน่นอน เพราะนั่งนานมันก็ต้องเมื่อยมากเป็นของธรรมดา เดินนานมันก็ต้องเมื่อยเป็นของธรรมดา ทุกข์ที่เห็นนั้นจึงไม่ใช่ของจริง เราทำขึ้นเองให้มันทุกข์ เพราะถ้าเผื่อเราไม่นั่งนานอย่างนั้น มันจะมีทุกข์ไหม? วิปัสสนา จึงห้ามทำอิริยาบทให้ผิดปรกติ ในขณะปฏิบัติ ต้องคอยสังเกตุตัวเองว่า ตัวเองมีความผิดปรกติไปจากชีวิตจริงหรือเปล่า? แม้กระทั่งการพูดก็ผิดปรกติ เช่น พูดค่อยลงกว่าเดิม พูดช้าๆ แล้วคิดว่าเป็นการกระทำที่ดี พอออกจากการปฏิบัติก็เลยเสียงแห้ง แล้วรู้สึกเหมือนพูดไม่ถนัด อะไรที่ไม่ใช่ธรรมชาติ จะทำให้ไม่เห็นธรรมชาติแน่นอน ควรจำหลักนี้ไว้.

โดย เทพธรรม...นำเสนอ [3 เม.ย. 2549 , 08:39:06 น.] ( IP = 58.9.140.6 : : )

สลักธรรม 2 ๙. ห้ามระวังหรือประคองอิริยาบทให้ผิดปรกติ สืบเนื่องจากข้อ ๘ นั่นเอง เช่น การเดินไปเพื่อแก้เมื่อย กับการเดินไปธุระ เจตนาในการเดินสองอย่างนี้ต่างกันมาก การเดินแก้เมื่อย คือ ช้าหน่อยเดียวไม่รีบเร่ง ส่วนการเดินไปธุระมีความต้องการไป จึงทำให้เกิดความรีบเร่งหรือไม่ก็เป็นการประคองอิริยาบท (ประคองทุกข์) จนผิดจากธรรมชาติ ธรรมดาของชีวิต เช่น มีความรู้สึกเพิ่งเมื่อยนิดเดียว ยังไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน ประคองทุกข์ไว้ให้มากๆ ก่อน จะได้เห็นชัด นี่ก็คือความผิดปรกติที่ห้ามทำ ๑๐. ห้ามทำสิ่งที่ไม่จำเป็น เช่น ไม่จำเป็นไม่ต้องนั่ง ไม่จำเป็นไม่ต้องยืน ไม่จำเป็นไม่ต้องเดิน ไม่จำเป็นไม่ต้องพูด ไม่จำเป็นห้ามทำเด็ดขาด เพราะถ้าเผื่อไม่มีความจำเป็นแล้ว การกระทำนั้นเป็นไปเพื่อความต้องการก็จะเป็นที่อาศัยของตัณหา เหตุ-ผล ก็อธิบายมาจากข้อต้นๆ แล้ว คือ ต้องมีคำตอบให้ความรู้สึกเสมอเพื่อป้องกันกิเลส

โดย เทพธรรม...นำเสนอ [3 เม.ย. 2549 , 08:41:13 น.] ( IP = 58.9.140.6 : : )

สลักธรรม 3 ๑๑. จะทำสิ่งใดต้องรู้เหตุจำเป็นเสียก่อน เช่น อาบน้ำเพื่ออะไร ต้องให้คำตอบความรู้สึกนั้นว่า ...เพราะขณะนี้เป็นทุกข์ ทุกข์มาบีบคั้น เช่น รู้สึกร้อน จำเป็นต้องไปอาบน้ำเพื่อแก้ร้อน ไม่กินได้ไหม ไม่ถ่ายได้ไหม คำตอบก็คือไม่ได้ เพราะทุกข์มันจะมากขึ้น ในความรู้สึกเช่นนี้ อิริยาบทย่อยๆ ต่างๆ มันจึงจำเป็นโดยธรรมชาติเอง เช่น การกินต้องยกมือขึ้นใส่ปาก ต้องเคี้ยว อิริยาบทย่อยสูงกว่า ละเอียดกว่า เห็นทุกข์ได้ยากกว่าอิริยาบทใหญ่ เพราะ เช่นแค่ยกมือตักข้าวเข้าปาก ความรู้สึกโดยทั่วๆ ไป ไม่เห็นว่าจะทุกข์อะไรเลย แต่ที่ว่าเป็นทุกข์ ก็เพราะต้องพยาบาลคนไข้ ให้ทุกข์หาย อิริยาบทย่อยเปรียบเสมือน........ พยาบาล อิริยาบถใหญ่เปรียบเสมือน....... คนไข้ ดังนั้น การยก การตัก การยึดมือ การหดมือ ซึ่งเป็นอิริยาบทย่อยทั้งหลาย ก็ต้องทำเพื่อให้กิจนั้นจนสำเร็จขาดไม่ได้ เพราะ อาหารจะลอยเข้าปากโดยไม่ต้องตัก โดยไม่ต้องหดมือ โดยไม่ต้องใส่ปากไม่ได้ เป็นต้น การเป็นพระอรหันต์สำเร็จได้ด้วยอิริยาบทสี่ ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องคอยสังเกตุทุกๆอย่าง เช่น ไม่ต้องกำหนดรูปเหยียด รูปคู้ รูปก้ม รูปเงย ไม่มีความจำเป็น แต่จำเป็นต้องรู้สึกตัวเสมอทุกๆ อิริยาบททั้งใหญ่และย่อย เพราะจะได้เข้าถึงความจริงว่า ชีวิตเป็นทุกข์ (คำว่า “ต้อง” มีอยู่เสมอ) ๑๒. ห้ามไม่ให้ทำความรู้สึกว่า ขณะนี้กำลังปฏิบัติอยู่หรือ การกระทำอยู่นั้น เป็นการปฏิบัติกรรมฐาน เช่น รู้สึกเดินกรรมฐาน นั่งกรรมฐาน นอนกรรมฐาน เป็นการบังคับ และการบังคับนี่เอง เป็นเหตุให้เกิดความผิดปรกติ เท่ากับเป็นการวางใจให้ผิดจากความเป็นจริง เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเป็นธรรมชาติที่บังคับบัญชาไม่ได้ (อนัตตา)

โดย เทพธรรม...นำเสนอ [3 เม.ย. 2549 , 08:44:23 น.] ( IP = 58.9.140.6 : : )

สลักธรรม 4 ๑๓. ห้ามทำความรู้สึกว่า จะกำหนดรูป-นาม เพื่อให้จิตสงบหรือเพื่อแก้ไขอะไรให้หายไป เช่น เวลาฟุ้งเกิดขึ้น ก็ดูนามที่ฟุ้งเท่านั้น (รู้ว่านามฟุ้ง) แต่จะดูเพื่อให้ฟุ้งหายนั้นผิด ผิดเพราะทำขึ้นด้วยอำนาจ อัตตา เพราะธรรมชาติเป็นอนัตตา การบังคับและทุกอย่างก็เป็นไปตามความบังคับได้ อนัตตาไม่เกิด อัตตาก็เข้าอาศัยเป็นตัวตนเกิดขึ้นมาแทน ความจริงก็ไม่ปรากฏได้ คือ ทุกขสัจจะก็ไม่สามารถโผล่ให้เห็น การปฏิบัติวิปัสสนา กำหนดเพื่อให้เห็น ไม่ใช่กำหนดเพื่อให้หาย ๑๔.ต้องทำใจให้เหมือนดูละคร อย่าไปเล่นละคร คนดูกับคนเล่นมีความแตกต่างกัน คนเล่นหรือนักแสดงต้องหัดให้ได้ เช่น ต้องบังคับมือให้จีบเป็น เพื่อจะรำ ต้องบังคับสีหน้า อารมณ์ ให้เป็นไปตามบทให้ได้ (การบังคับได้นั้นเป็นอัตตา) ส่วนคนดูละคร ไม่ต้องหัดเลย มีหน้าที่ดูอย่างเดียวถึงจะรู้เรื่อง ชีวิตของแต่ละคน เป็นละครโรงใหญ่ ซึ่งเป็นการเล่นของขันธ์๕ ไม่ต้องหัดเลย มันเล่นของมันตลอดเวลา ไม่มีวันหยุด ไม่มีเวลาพัก ดูไม่หวัดไหวเลย อย่าไปเล่น มีหน้าที่ดู เพราะเล่นจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะมัวติดอยู่ในตอนนั้นๆเรื่องราวที่ปรากฏต่อจากตอนนั้นที่เป็นอดีต เราก็จะไม่รู้เรื่องแท้จริงได้เลย

โดย เทพธรรม...นำเสนอ [3 เม.ย. 2549 , 08:46:33 น.] ( IP = 58.9.140.6 : : )

สลักธรรม 5 ๑๕. อย่าตั้งใจมากเกินไป เช่น อย่าตั้งใจว่าอยากให้เกิดสมาธิ แล้วจะได้เกิดปัญญา ไม่จำเป็น เช่น เวลาดูอะไร ก็จ้องๆ ดูๆ แช่อารมณ์อยู่ในการดูนั้น และเมื่อเวลาฟุ้งเกิด ก็โมโห (โทสะ) แล้วก็บ่นว่าไม่สงบ ความจริง ความฟุ้งนี่ล่ะที่จะนำความจริงออกมาให้เราเห็นได้ว่า ไม่เที่ยง แต่เรากลับเข้าใจว่าฟุ้งไม่ใช่ธรรมะ แท้ที่จริงทุกอย่างในโลกนี้ เป็นธรรมะทั้งนั้น เพราะเราไม่เข้าใจธรรมะ จึงถึงธรรมะไม่ได้ และคิดเอาเองว่า ความสงบก็ดี ความเยือกเย็นก็ดี จึงจะเป็นธรรมะ ใช่ เป็นธรรมะเป็นได้ คือได้แก่ สมาธิเจตสิกเท่านั้น ตัณหาก็อาศัยความสงบได้ เกิดความพอใจเกิดขึ้น เป็นเหตุให้เกิดความยินดี ความรู้สึกเช่นนี้เป็นอุปสรรคของนิพพิทาญาณโดยตรง วิปัสสนาทำให้เกิดความเบื่อหน่ายของชีวิต และเบื่อหน่ายอารมณ์ต่างๆ อันมีความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และบังคับบัญชาไม่ได้ แต่กลับยินดี ก็ไม่มีทางจะคลายออกจากกิเลสได้ ความยินดีในสมาธิ เท่ากับยินดีในขันธ์๕ นั่นเอง เมื่อลองยินดีในขันธ์๕ แล้ว จะพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดไม่ได้ ผู้ที่ปฏิบัติวิปัสสนา ต้องอย่าตั้งใจเพื่อจะได้อะไร แต่จงใช้วิริยะ คือ ความเพียร (เพียรมากได้มาก) นี่ละคะคือหลักใหญ่ๆ ทั้ง ๑๕ ข้อ ซึ่งเปรียบเสมือนวินัยข้อบังคับ ทำให้ ชีวิตมีระเบียบในเรือนใจ เรียกชื่อได้ถูกต้องตามความเป็นจริง และ ตรงดิ่งในการมอง (สัมมาทิฏฐิ) ขอให้อ่านและทำความเข้าใจให้ถูกด้วยกันทุกคน เพื่อจะได้นำไปศึกษาค้นคว้าความจริงอันได้แก่อริยสัจจ์ได้

โดย เทพธรรม...นำเสนอ [3 เม.ย. 2549 , 08:57:17 น.] ( IP = 58.9.140.6 : : )

สลักธรรม 6 หลักปฏิบัตินี่ ต้องค่อยๆอ่าน และทำความเข้าใจไปเป็นลำดับ เกิดประโยชน์มากมายค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ

โดย พี่ดา [3 เม.ย. 2549 , 09:43:30 น.] ( IP = 124.121.173.151 : : )

สลักธรรม 7 ขอบพระคุณค่ะ มาติดตามหลักของการปฏิบัติที่จำเป็นต้องทราบ เพื่อจะได้ปฏิบัติได้อย่างถูกต้อง

โดย เซิ่น [3 เม.ย. 2549 , 12:28:48 น.] ( IP = 203.146.147.13 : : )

สลักธรรม 8 กราบขอบพระคุณท่านเทพธรรมเป็นอย่างสูงค่ะ และในแต่ละข้อของการปฏิบัตินั้น เป็นสิ่งที่ควรนำมาทบทวนอยู่ตลอด เพื่อเดินทางค้นคว้าความจริงของชีวิตได้ถูกต้อง ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ

โดย น้องอุ๊ [3 เม.ย. 2549 , 22:05:15 น.] ( IP = 125.25.128.228 : : )

สลักธรรม 9 ติดตามมาอ่านตอนจบ ขอบพระคุณมากค่ะ

โดย น้องกิ๊ฟ [8 เม.ย. 2549 , 20:31:32 น.] ( IP = 58.136.209.114 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด