
ความพอเพียงเป็นรากฐานแห่งเศรษฐกิจที่มั่นคง
สังคมปัจจุบัน มีปัญหามากมายที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับการดำรงชีวิตของผู้คนทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจ การเมือง สาธารณสุข และวัฒนธรรม ปัญหาเหล่านี้ย่อมตั้งอยู่บนพื้นฐานคุณค่าของชีวิต ที่เกี่ยวกับความทุกข์และความสุข การดำรงชีวิตในสังคมชีวิตคนโดยทั่วไปไม่ว่าจะอยู่ระดับไหนของสังคม ในส่วนลึกแห่งจิตใจจะรู้สึกขาดความมั่นใจ ไม่มีความสุข ไม่มีความปลอดภัยในชีวิต รู้สึกมีปมด้อย นับตั้งแต่คนทำงานที่ใช้แรงงาน จนถึงคนที่ใช้สมอง นอกจากนี้ยังมีคนบางกลุ่มที่จิตสำนึกดูถูกเหยียดหยามคนที่ต่ำกว่า อ่อนแอกว่า โง่กว่า จนกว่า พร้อมๆกันนั้นก็รู้สึกอิจฉาคนที่สูงกว่า ฉลาดกว่า รวยกว่า แข็งแรงกว่า และรู้สึกเกลียดชังพร้อมกันไป ขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งการดำรงชีวิตในสังคมปัจจุบันก็มีการยั่วยุให้คนหลงใหลวัตถุนิยมต่าง ๆ ซึ่งตกเป็นทาสของกิเลสตัณหา เพราะว่าสังคมปัจจุบัน เป็นสังคมที่ยกย่องคนมีเงินมีอำนาจไม่ว่าคนเหล่านั้น จะได้ทรัพย์หรืออำนาจนั้นมาด้วยวิธีการอย่างไร หรือฉ้อฉลเพียงใดก็ตาม เหตุนี้เองการดำรงชีวิตจึงเต็มไปด้วยอบายมุขทุกรูปแบบ ซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งให้ผู้คนจำนวนมากต้องแสวงหาความร่ำรวย มีการสะสมวัตถุกันมากขึ้น มีการเบียดเบียน รวมถึงการฆ่ากันตายมากขึ้น ซึ่งเป็นเพราะอำนาจจิตฝ่ายอกุศลมูลเพิ่มทวีมากขึ้นนั้นเอง
พระพุทธศาสนาได้กล่าวถึงการดำเนินชีวิตว่า ถ้าคนใดมีการเคารพธรรม มีการประพฤติปฏิบัติธรรมจะเป็นบุคคลที่มีความสุข เป็นบุคคลที่น่าปรารถนา เป็นบุคคลที่น่าต้องการของชุมชนแต่ถ้าทุกคนในสังคมมีการประพฤติปฏิบัติธรรมที่เสมอกัน ในเมื่อมีธรรมเสมอกันแล้ว ย่อมเป็นสังคมที่น่าดูและน่าอยู่ด้วยประการทั้งปวง ผลของการดำเนินชีวิตตามแนวทางของพระพุทธศาสนาอาจกล่าวได้ว่ามี ๒ ประการคือ ดำเนินชีวิตที่ไม่เบียดเบียนผู้อื่น และดำเนินชีวิตที่มีแต่ความเสียสละช่วยเหลือกัน