บทธรรมนำชีวิต..ตอนอิทธิพลคำพูด

---

อิทธิพลคำพูด โดย.พระธรรมกิตติวงศ์ แม้ว่าคำพูดจะสำคัญและมีคุณมากเพียงใด คำพูดก็มีโทษอยู่ไม่น้อยไปกว่ามีคุณ เพราะนอกจากจะสร้างความรักความสามัคคีให้มนุษย์แล้ว คำพูดแม้เพียงคำเดียวก็อาจทำให้มนุษย์เกลียดกันและแตกกันได้ หรือนอกจากจะสนับสนุนส่งเสริมมนุษย์ให้สูงส่งด้วยสมบัติและความสุขแล้ว ยังสามารถทำให้มนุษย์ถึงความวิบัติและประสบความทุกข์และเคราะห์กรรมต่างๆ ได้ไม่แพ้กัน คำพูดนั้นแม้จะเป็นเพียงลมที่มนุษย์เปล่งออกมาจากปาก แต่คำพูดก็สามารถผลักดันให้เกิดคุณและเกิดโทษได้มากมายมหาศาลกว่าสิ่งอื่น

โดย เทพธรรม..นำมาฝาก [16 ส.ค. 2549 , 08:04:48 น.] ( IP = 58.9.138.11 : : )

สลักธรรม 1 เป็นเรื่องจริงมากๆเลยครับผม ดั่งที่หลวงพ่อของเราท่านสอนอยู่เสมอว่า.. พูดมากผิดมาก ไม่พูดเลยไม่ผิดเลย น่ากลัวนะครับ ถ้าคำพูดนั้นเกิดจากการประมาท ทั้งการไม่รู้จักกาลด้วยแล้ว ถึงเรื่องจะดีแค่ไหน ผลกลับร้ายได้เสมอจริงๆครับ ขอบคุณมากครับ

โดย พี่เณร (พี่เณร) [16 ส.ค. 2549 , 08:21:25 น.] ( IP = 58.9.138.11 : : )

สลักธรรม 2 คำพูดแม้เพียงคำเดียวก็อาจทำให้มนุษย์เกลียดกันและแตกกันได้....น่ากลัวมากนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

โดย พี่ดา [16 ส.ค. 2549 , 09:17:45 น.] ( IP = 124.121.173.78 : : )

สลักธรรม 3 เพราะคำพูดทำให้เกิดคุณและเกิดโทษได้มากมายมหาศาล จึงต้องคิดให้ดีก่อนพูดออกไป ขอบพระคุณค่ะ

โดย เซิ่น (เซิ่น) [16 ส.ค. 2549 , 11:03:30 น.] ( IP = 203.146.147.13 : : )

สลักธรรม 4 คำพูดจะเป็นพิษ ถ้าไม่คิดก่อนพูด... อนุโมทนาสาธุค่ะ...

โดย น้องฟู (suthada.t) [16 ส.ค. 2549 , 16:12:33 น.] ( IP = 202.6.107.60 : : 172.16.249.222 )

สลักธรรม 5 ขอบพระคุณค่ะ เรื่องราวของการพูดแม้จะถูกหยิบยกมาบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยล้าสมัยสำหรับทุกๆคน เพราะยิ่งกว่าผู้ก่อการร้าย คำพูดถ้าทุกคนมองโลกแง่ดี และมีเมตตาคำพูดก็คงไม่เป็นพิษ แต่บางครั้งการที่คิดว่าพูดจริงพูดตรง อันนี้ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องพูด เพราะบาดใจคนมามากต่อมาก

โดย น้องอุ๊ (asomsopon) [16 ส.ค. 2549 , 18:19:39 น.] ( IP = 61.47.126.206 : : )

สลักธรรม 6 ก่อนอื่นผมต้องขอบคุณคุณเทพธรรม เพราะผมติดตามอ่านบทธรรมนำชีวิตมาหลายตอนแล้ว มีหลายเรื่องที่ผมเก็บไปสอนลูกน้อง และอีกหลายเรื่องที่ผมนำมาสอนตัวเอง ผมมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องคำพูดที่อยากจะเล่าประกอบไว้กับเรื่องนี้ คือเมื่อสิบกว่าปีก่อนสมัยที่ผมยังไม่มีครอบครัว ผมเพิ่งย้ายมารับตำแหน่งใหม่เป็นสำนักงานเล็กๆ มีลูกน้องไม่ถึงสิบคน แต่มีคนหนึ่งทำงานเก่งมาก รู้ใจผมไปสารพัด คอยดูแลผมทั้งในที่ทำงานและที่บ้าน (เพราะผมเป็นคนต่างถิ่น) จนผมรู้สึกรำคาญ เวลามีใครมาขอความช่วยเหลือ ผมก็จะให้ลูกน้องคนนี้แหละไปช่วยจัดการให้จนเรียบร้อย แต่เวลาที่เขามาเลียบเคียงจะขอความช่วยเหลือจากผม ผมก็จะทำเป็นไม่สนใจจนเขาไม่กล้าเอ่ยปาก ตอนนั้นผมรำคาญและไม่ชอบที่เขามักจะแนะนำให้ผมทำหลายๆ อย่าง เพราะมันทำให้ผมรู้สึกว่าเขากำลังสอนงานผมและเห็นผมเป็นคนไม่มีฝีมือ ผมเก็บความรู้สึกไม่พอใจนี้ไว้อยู่เกือบสองปี จนกระทั่งวันหนึ่งเป็นวันที่ผมหงุดหงิดมากกับงานหลายๆ เรื่องแล้วเขาก็เดินเข้ามาพูดบางอย่างกับผม ผมจำได้ว่า ผมตวาดเขาเสียงดังกลางห้องทำงาน และขว้างของในมือลงบนพื้น สีหน้าเขาตกใจมากแล้วลนลานขอโทษผม ผมรู้สึกสะใจและมีความสุขมากที่ได้ทำอย่างนั้น และผมก็โทษเขามาตลอดว่า มาทำให้ผมต้องอารมณ์เสียทั้งๆ ที่ผมมีงานล้นมือ ต่อมาไม่นานเขาก็เขียนหนังสือยื่นไปที่กระทรวงเพื่อขอย้ายไปรับราชการที่อื่น ทั้งๆ ที่จังหวัดที่ผมมารับราชการอยู่นี้เป็นบ้านเกิดของเขาเอง ผมรู้ว่าเขาไปวิ่งเต้นจนได้ย้ายไปรับราชการที่กรุงเทพ และระหว่างที่รอคำสั่งย้าย เขาก็ไม่เคยเข้ามาวุ่นวายกับผมอีกไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือความเป็นอยู่ที่บ้าน ตอนนั้นผมบอกกับใครๆว่า ผมมีความสุขมากเพราะเหมือนกับชีวิตได้รับอิสระ และไม่มีใครมาคอยทำตัวเป็นพี่เลี้ยง แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน ผมก็ได้ยินลูกน้องที่เหลือจับกลุ่มคุยกันว่า พวกเขาไม่ชอบที่ผมเป็นคนขี้โมโห แต่ก็ต้องเอาใจและต้องทนเพราะเป็นหัวหน้างาน ผมถึงกับอึ้งแล้วก็กลับมานั่งนิ่งๆ อยู่ที่โต๊ะของตัวเอง แล้วผมก็นึกทบทวนถึงเหตุการณ์นั้น ผมเกิดความละอายใจมากที่แสดงพฤติกรรมเลวๆ ออกไป และที่ผมละอายใจที่สุดคือการตวาดด่าลูกน้องคนนั้นของผมจนทำให้เขาเสียใจถึงขนาดต้องขอย้ายไปรับราชการที่อื่น จากที่ผมเคยคิดแล้วมักจะพูดกับคนอื่นว่าลูกน้องผมคนนั้นเป็นคนผิดเห็นคนรนหาเรื่องเองเพราะพูดไม่รู้กาละเทศะไม่ดูตาม้าตาเรือ และบางคร้งก็สู่รู้อวดแสดงความคิด กับความรู้สึกสุขความสะใจที่ผมเคยมีมันไม่เหลืออยู่ในใจผมเลย ผมเห็นภาพตัวเองเป็นไอ้งี่เง่าที่จิตใจคับแคบ ไม่มีความเมตตาให้สมกับที่เป็นหัวหน้า สิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ ผมไม่เคยมีลูกน้องที่ไว้ใจได้และเก่งงานอย่างนั้นอีกเลย และผมก็ต้องเหนื่อยกับการเดินทางและคิดแก้ไขปัญหาต่างๆ เองคนเดียว ผมจึงขอฝากไว้เป็นอุทาหรณ์ เผื่อจะเป็นประโยชน์แก่สหายธรรมที่มาอ่าน ว่านอกจากเราจะต้องระมัดระวังคำพูดของตัวเองที่จะพูดกับใครแล้ว เรายังจะต้องฝึกควบคุมอารมณ์ตัวเองให้มีมตตาในคำพูดของคนอื่นมากๆด้วย มิฉะนั้นแล้วท่านอาจเป็นอย่างผมที่ต้องสูญเสียสิ่งดีๆ ไปน่าเสียดาย

โดย new [16 ส.ค. 2549 , 19:24:24 น.] ( IP = 203.172.117.50 : : )

สลักธรรม 7 สวัสดีครับคุณ new ต้องขอขอบพระคุณมากครับ ที่นำเสนอเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีวิตของคุณมาฝากเป็นข้อเตือนจิตใจให้รู้จักยั้งคิดนะครับ จริงอย่างที่คุณเล่ามาเลยครับ บ้างครั้งเราก็ไม่พร้อมที่จะรับฟังความคิดเห็นของใคร และเกิดอารมณ์ไม่ดีขึ้นได้เสมอนะครับ แต่เมื่อเรามีเวลานั่งทบทวนในเจตนาของคนเหล่านั้นได้พอควรแล้ว เราอาจจะเล็งเห็งได้ถึงความปรารถนาดีของเขา หรือไม่ในบางคนบางเรื่องเราก็ยังสามารถมองได้ออกถึงเจตนาที่เคลือบแฝงอะไรๆได้เช่นกันนะครับผม การมีสติปัญญา และมีเวลาทบทวนเรื่องต่างๆได้ถูกต้องแล้ว เรานั่นละครับ จะเป็นผู้ใช้ชีวิตได้ถูกต้องขึ้น ว่าสิ่งใดควรทำและสิ่งใดไม่ควรทำนะครับ ขอบพระคุณอีกครั้งครับ ที่เข้ามาอ่านบทความต่างๆที่ผมได้นำเสนอตลอดมา และขออนุโมทนาสาธุในกุศลจิตที่เกิดขึ้นของคุณ new ด้วยนะครับ.

โดย เทพธรรม [17 ส.ค. 2549 , 08:19:37 น.] ( IP = 58.9.137.144 : : )

สลักธรรม 8 สวัสดีค่ะคุณ new อนุโมทนาค่ะที่เล่าเรื่องมาเป็นข้อเตือนใจกัน

โดย พี่ดา (พี่ดา) [17 ส.ค. 2549 , 16:16:06 น.] ( IP = 124.121.172.127 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด