บุญ ถ้าเจ้าไมเคยสร้างไว้ใครที่ไหนเล้วจะมาช่วยได ลูกเอย...
กอนที่เจาจะเที่ยวไปออนวอนขอพึ่งบารมีหลวงพอองคใดองคหนึ่ง
เจาจะตองมีทุน (บุญ) ของตัวเอง เปนทุนเดิมติดตัวไปบางกอน
ตอเมื่อบารมีของตัวเจาเองยังไมพอ จึงขอรอง ยืมบารมีของผูอื่นมาชวยเหลือ
ถามิฉะนั้นแลวเจาจะเอาตัวไมรอด เพราะเจาจะตองเปนหนี้บุญบารมีที่เจารองขอ หรือยืมคนเขา
มาจนลนพนตัว ครั้นเวลาใดที่เจามีโอกาสทําบุญทํากุศลบาง เรียกวา พอจะมีบุญบารมีเปนของ
ตัวเองบาง เจาก็จะตองไปผอนใชหนี้ที่เจาเคยขอรองยืมเขามาจนหมดสิ้นแทบไมเหลือสําหรับตัวเอง แลวเจาจะมีบุญกุศลใดติดตัวไวจุนเจือตัวเองในภพหนาที่ยังจะตองเวียนวายตายเกิด อัน
เปนวัฏฏทุกขที่เราพุทธศาสนิกชนทั้งหลายจะตองรับรู รับทราบ ถาเรามั่นใจในคําสอนของพระ
สัมมาสัมพุทธเจา ฉะนั้น เจาจงหมั่นสะสมบุญทั้ง ทาน ศีล ภาวนา ไวอยางสม่ำเสมอ เทพยดา
ฟาดินจะเอ็นดูชวยเหลือเจาเอง
จงจําไวเถิดวา เมื่อไดทําบุญทํากุศลแลว อยาคิดวาจะไดรับผลนั้นทันที จะทําใหจิตใจหดหูทอถอย แตจงมั่นใจเถิดวา ผลบุญนั้นไมสูญหายไปไหน เพราะการใหผลของ "กรรม" นั้น จะทําใหผลตามกําหนดถายังไมถึงเวลาที่สงผลแลว แมแตเทพเจาหรือผูมีฤทธิ์องคใด ที่เจาไป
ขอรองใหชวยเหลือ ก็ไมสามารถใหผลนันเกิดได แตเมื่อถึงเวลาที่จะใหผล ทั่วฟาดิน ก็ตานทาน
ผลของกรรมนั้นไวไมอยู
ฉะนั้น จงเตือนใจไวเสมอวา ถาประสงคความสุข ความเจริญ โภคสมบัติ จงหมั่นสราง
บุญ สรางกุศลไวอยางสม่ำเสมอ มากบาง นอยบาง ตามกําลังศรัทธา เพราะเราไมอาจจะรูไดวา
อดีตชาติเราไดสรางบุญหรือสรางบาปไวมากนอยเพียงใด และผลของกรรมใดจะสงผลกอนหรือหลัง เพื่อความไมประมาทจึงควรจะสรางบุญกุศลเปนการเพิ่มเติมไวเสมอ ถาอดีตทําไวมากแลวก็จะยิ่งมีมากขึ้น ยอมใหผลกอนที่มีกําลังนอยกวา อันเปนกฎธรรมชาติของกรรม ฉะนั้น ดวย
ความไมประมาท จงระลึกไววา ถาตนเองไมสะสมไวแลว ใครที่ไหนจะชวยเจาได เจาจะมีอะไร
ไวเปนทุนเดินทางเวียนวายในวัฏฏทุกขทยังตองผจญตอไป ไมรูวาจะจบสิ้นเมื่อไหร จงระลึกไวี่
เสมอวา เจาสะสมเตรียมตัวไวเดินทางแลวหรือยัง จะรอใหคนอื่นทําไปใหนั้น จะมั่นใจดีเทากับ
เราเตรียมหาไปเองหรือ
ดังพุทธสุภาษิตทานสอนไววา
อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ ตนนั่นแหละ
เปนที่พึ่งแหงตนนั่นแล...