ลานกวีธรรม
[ ลานถาม-ตอบปัญหาธรรมะ ] [ สลักจิต - สลักธรรม ] [ คีตธรรมออนไลน์ ]

ผูกพัน...อำลา

---

ต้นปลายญวนเปลี่ยนฉากภาพอีกครั้ง สายลมคลั่งครวญมาจากฟ้าเหนือ หอบอดีตวัยเยาว์เงาจุนเจือ มาเอื้อเฟื้อบ้านเก่าให้เราชิด ทุกทุกวันตื่นอยู่ไม่รู้หลับ ทุกค่ำนับตรึงอยู่คู่ดวงจิต นานแสนนานจากมาหาทางทิศ บนถูกผิดค้นไปไม่พบจริง ความผูกพันแห่งบ้านมีนานมา ไม่เคยลาพ่ายพังยังสู่สิง ชายคาเก่าทอดพอรอพักพิง รังนกนิ่งแขวนห้อยให้คอยคืน มีแม่พ่อพร้อมหน้าทุกคราเคียง เงาตะเกียงไหวคว้างกลางมุ้งผืน วูบหนึ่งหายเงาล่มลมพัดครืน ตลอดตื่นพ่อกอดไว้อย่าได้กลัว เสียงพี่ชายกล่อมน้องอย่าร้องนัก สายเปลรักแกว่งไปในสลัว ข้างนอกฟ้าฝนขึ้นค่อยทึมมัว อุ้มติดตัวกอดไว้อย่าให้พบ น้องอีกคนร่ำไห้เรียกหาแม่ พี่ชายแก้ขับกล่อมให้ร้องจบ ออกแรงอุ้มเตียวขึ้นมาสมทบ ชายคาคบน้ำฝนเริ่มหล่นแล้ว จากรุ่งเช้าเย็นย่ำสม่ำเสมอ ตื่นได้เจอพี่ชายแม้สายแผ่ว บ้านแห่งรักโอบอุ่นคุ้นทุกแนว แม่พ่อแก้วกลับมาเมื่อฟ้าพลบ ต้นมะม่วงพู่ดอกออกช่อผล น้องเติบตนค้นทางหลายอย่างจบ อุ่นอกพี่เตือนใว้อย่าได้ลบ กลับมาซบกอดเก่าเราหวังไว้ ช่อนมแมวเลื้อยคลุมซุ้มประตู สายลมพรูพัดพร่าน้ำตาไหล พี่ชายนิ่งเหม่อลอยคอยคนไกล ตรงบันไดรอยเยาว์ก่อนเก่านั่ง น้องโอบกอดพรอดพร่ำคำในใจ เล่าเท่าไหร่พี่ไม่ตื่นฟื้นความหลัง เพียงรอยยิ้มปริ่มเหงาเศร้าประดัง เผยดวงใจสลายพังให้เวลา สายเสียนักน้องพี่ที่จากบ้าน มาทำงานสานฝันคืนวันหา ความผูกพันก่อนเก่าเฝ้าหอบมา มาพ่ายแพ้เสียท่าแก่เวรกรรม ฟังเถิดฟังเสียงน้องร่ำร้องไห้ เสียงจากใจดวงร้าวเศร้าระส่ำ ด้วยภาพเก่าเงาวัยได้จองจำ เพลงกล่อมคำยังแว่วไม่แผ่วเลือน วันและคืนตื่นไว้ไม่เคยหลับ อำลาลับใต้สำนึกลึกเกินเฉือน แม้นเสาหลักแห่งอกกระทบเทือน ด้วยฟั่นเฟือนเสียสติแห่งพี่ชาย ดอกมะม่วงหน้าบ้านบานอีกครั้ง สายลมดังแผ่วพรูรู้จุดหมาย ความผูกพันบ้านเราไม่เฉาตาย ผ่านเรื่องร้ายรวดร้าวกี่คราวฟัง รออีกหน่อยพี่ชายอย่าคลายทน น้องจักหอบดอกฝนปนความหวัง ไปพรมฟื้นบ้านเก่าเงาพ่ายพัง ปลุกเสียงดังหัวเราะเพาะอุ่นไอ ประตูบ้านจักเผยเปรยสำนึก แม้นยามดึกเหนื่อยอ่อนตอนหลับไหล มีพ่อแม่พี่น้องเดินครองไป แม้นชาติใดอย่าพรากและจากลา

โดย ลำน้ำน่าน [28 มิ.ย. 2547 , 22:41:41 น.] ( IP = 210.86.188.1 : : )

สลักธรรม 1 ต้นปลายญวนเปลี่ยนสีใบจนเหลืองอร่ามไปทั้งภูแล้ว เด็กชายชาวนาร่ำไห้ เมื่อนึกถึงอดีตวัยเยาว์ของบ้าน ภาพพี่ชายเลี้ยงน้องสองคน ตอนที่พ่อแม่ออกไปทำนา ในขณะที่น้องคืนอื่นๆ พอจะช่วยตัวเองได้ เสียงร้องไห้เซงแซ่ พี่ชายสะพายเตียวอุ้มนองสองคน ไว้บนเอวเล็กๆ ของเขา ฟ้ามืดมาสลัว พ่อแม่คงจะตากฝนกลับในไม่ช้านี้ เป็นอยู่อย่างนี้จนน้องเติบโต ร่ำเรียน ได้เดินทาง ท่องเที่ยวไปทั่ว ในขณะที่พี่ชายจบแค่ประถมหก ทำงานหาเงินให้น้องเรียนชั่วระยะเวลาที่ได้เติบโตมา ด้วยน้ำพักน้ำแรงของพี่ชาย ... น้องกลับมาเยี่ยมบ้านหลังสุด พบภาพพี่ชายนั่งเหม่อตรงริมบันได ไม่มีภาพของพี่ชายคนเก่า พี่ชายจำน้องไม่ได้ ในบ้านนิ่งเงียบ ทุกอย่างเหมือนไร้ชีวิต มีเพียงเสียงสะอื่นร่ำไห้ที่ประสานแซ่เข้ามา หลังจากนั้นไม่นาน แม่บอกน้องด้วยน้ำตาคลอหน้า พี่ชายโดนรถชนได้รับความกระทบกระเทือน ทางสมองจนเสียสติ ป่วยจำความอะไรไม่ได้... ต้องเข้าออกโรงพยาบาลตลอดชีวิต.. มันคงเป็นกรรมที่ทำไว้แต่อดีต แม่บอกว่า “อย่าทิ้งพี่นะเมื่อพ่อแม่ไม่อยู่แล้ว” ช่างเป็นเรื่องที่บาดไหวในความรู้สึก ของเด็กชายชาวนาพลัดถิ่นเสียยิ่งนักแล้ว

โดย ลำน้ำน่าน - [28 มิ.ย. 2547 , 22:44:31 น.] ( IP = 210.86.188.1 : : )

สลักธรรม 2 มาเป็นกำลังใจให้ครับ

โดย ผลิใบสู่วัยกล้า - [30 มิ.ย. 2547 , 06:16:06 น.] ( IP = 203.150.209.232 : : 203.113.67.164 )

สลักธรรม

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง Your Photo : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command Register User Login User * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด