ลานกวีธรรม
[ ลานถาม-ตอบปัญหาธรรมะ ] [ สลักจิต - สลักธรรม ] [ คีตธรรมออนไลน์ ]

...เงาใจ...(๘)

---

เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ที่ต้องพบกับความผิดหวัง บางครั้งการสมหวังไปเสียหมด ก็ทำให้ลืมตัว และลืมกฎของธรรมชาติไป เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ที่เราต้องอยู่คนเดียวบ้าง บางครั้งการอยู่คนเดียว ก็ทำให้เรานั้นมีเวลาที่ดีที่สุดที่จะทบทวนสิ่งต่างๆ ที่ผ่านไป เป็นธรรมดาของชีวิต ที่เราต้องรู้สึกเงียบเหงา หรือว้าเหว่บ้าง บางครั้งความเงียบเหงาและความว้าเหว่ อาจช่วยให้เราเข้มแข็งได้ ถ้าเราไม่ทิ้งโอกาสที่จะฝึกฝนตนเองให้มีความมั่นคง เป็นธรรมดาของชีวิต ที่ต้องรู้สึกทรมานใจ บางครั้งความทรมานใจนั้น ก็ช่วยให้เราเข้าใจชีวิตได้ถูกต้อง ถ้าเราพยายามเข้าถึงความจริงของ “อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา” โดย...อ.บุษกร เมธางกูร

โดย น้องมดค่ะ [24 ก.พ. 2546 , 20:57:46 น.] ( IP = 202.28.179.1 : : unknown )

สลักธรรม 1 เย้ๆๆๆ ดีจังเลยอนุโมทนาบุญกุศลด้วยนะครับผมอิอิ

โดย พี่เณร [26 ก.พ. 2546 , 08:49:11 น.] ( IP = 203.107.210.221 : : )

สลักธรรม 2 ขอบคุณมากค่ะน้องมด.... ได้อ่านการเรียงร้อยสัจธรรมผ่านภาษาที่งดงาม ก็ให้ความรู้สึกที่ดีอีกแบบหนึ่งนะคะ

โดย น้องกิ๊ฟ [26 ก.พ. 2546 , 10:04:55 น.] ( IP = 203.113.67.36 : : )

สลักธรรม 3 บางทีคำพูดที่ดีๆ ก็พลัดกันปลุกปลอบใจแก่คนที่ไม่ธรรมดาเลยนะ ดีค่ะ..เพราะบางทีเราก็ถูกคนอื่นปลุกปลอบใจเหมือนกัน

โดย พี่อุ๊ [27 ก.พ. 2546 , 12:33:29 น.] ( IP = 202.28.179.1 : : unknown )

สลักธรรม 4 อีกนานไหมพี่เอย...เฉลยน้อง จะมาดองเกี่ยวขวัญ...มาหมั้นแต่ง ความเจ้าเปรยเอ่ยแย้ม...น้องแก้มแดง พี่ยังแสร้งเหนียมอาย...ซ่อนสายตา ไม่นานนักน้องเอย...พี่เอ่ยเว้า ขอเพียงเจ้ามอบหวัง...ไม่กังขา ไม่กี่ปีเดือนวัน...คำสัญญา จะกลับมารับน้อง...สู่ห้องเรา ฟ้าที่ห่างยังใฝ่...ผ่านสายลม หวังเจ้าสมสดชื่น...ไร้คืนเหงา อ้อนวอนดาวพราวฟ้า...น้องอย่าเศร้า ไม่นานเราเคล้าเคียง...ฟังเสียงจันทร์ แต่น้องเจ้าโฉมตรู...จะรู้ไหม สัญญาใจของพี่...มิมีหวั่น แต่เจ้านี้หนีไป...ที่ไหนกัน พี่โศกศัลย์รู้ข่าว...เจ้าสาวแปร...

โดย คำสัญญา..ที่ลาเลือน [12 มี.ค. 2546 , 21:19:12 น.] ( IP = 203.107.203.15 : : )

สลักธรรม 5 .....ณ บ้านป่าริมธาร เมืองกาญจน์นี้ เคยเป็นที่พักผ่อนแต่ก่อนเก่า เคยชี้ชวนชมเล่นใต้ร่มเงา เก็บดอกปีปเสียบเอาไว้ให้กัน .....เคยยินเสียงธารไหลใกล้ใกล้บ้าน สนุกสนานเคียงข้างทางน้ำนั่น วิหคไพรร่อนถลาฝ่าไพรวัลย์ ส่งเสียงร้องรับกันอยู่ทั่วไป .....สายลมพัดกิ่งไผ่ใบร่วงหล่น ใจของคนพร่ำเพ้อละเมอไหว เพียงชั่วยามลุ่มหลงกับพงไพร ถึงเวลาจากไปให้คร่ำครวญ .....อีกเมื่อไหร่จะได้กลับไปหา ณ บ้านป่าริมธาร คอยวันหวล คิดถึงความครั้งเก่าคอยเย้ายวน ใจคร่ำครวญเรียกหาบ้านป่าไพร

โดย อัลมิตรา [12 มี.ค. 2546 , 21:22:22 น.] ( IP = 203.107.203.15 : : )

สลักธรรม

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง Your Photo : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command Register User Login User * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด