ลานกวีธรรม
[ ลานถาม-ตอบปัญหาธรรมะ ] [ สลักจิต - สลักธรรม ] [ คีตธรรมออนไลน์ ]

ต้นไม้ที่ตายแล้ว....

---

.... พิรุณโรยโปรยพราวทั่วราวป่า ใต้ฟากฟ้าค่ำคืนเหงาเงาเมฆร้าย ตกกระหน่ำซ้ำใจให้เจียนตาย นอนซบกายรอฝนฟ้ายื่นปราณี ใบไม้เหลืองเดียวดายร่วงรายรอบ ทั้งเขตขอบฟ้าร้าวต่างก้าวหนี ซุกซ่อนหลบฝนนรกอเวจี ที่ตกตีความภักดิ์ให้หักลง ทิ้งบ่วงใบหนีลมตรมหัวอก ดั่งปีกนกอ่อนแรงลมแล้งหลง ไม่อาจเก็บเกี่ยวความฝันดั่งจำนงค์ รอร่วงลงคลุกธุลีพลีชะตา และคือฉันเปรียบต้นไม้ที่ตายจาก สุดเหง้ารากกิ่งก้านตระหง่านฟ้า เหลือเพียงเศษผุพังรั้งคาตา สิ้นเรี่ยวแรงไต่ขึ้นฟ้าผลิดอกใบ วันพรุ่งนี้ริ้วลมหนาวจากราวป่า จะพัดพาขมขื่นมายื่นให้ ถอนใจรับดับความฝันกลางหัวใจ ขอเป็นไม้ที่เหลือซากฝากคำเคลือ ว่าเคยงามสล้างป่าพนาทิศ ชุบชีวิตคนจนเศร้าสุดร้าวเหลือ ละมุนละไมแผ่บุญอาบจุนเจือ มีฝันเผื่อมีแรงร้อยถ้อยรจนา พรุ่งนี้แล้วจะทรุดลงเป็นผงดิน ซากหายสิ้นเหลือเพียงคำรำพันหา จดจำไว้ว่าวันหนึ่งซึ่งผ่านมา โลกอิ่มงามเต็มคุณค่าเพราะใครกัน นี่คือฉันเปรียบต้นไม้ที่ตายแล้ว ไร้วี่แววจะแตกตาตามหาฝัน ภาวนาหากชาติหน้าเกิดมาทัน อย่าได้มีพระพรมกั้นจัดสรรค์ใคร

โดย ลำน้ำน่าน [14 ส.ค. 2546 , 05:50:22 น.] ( IP = 203.107.205.208 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม 1 เสียงนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน ของค่ำคืนนี้... ฉันนอนไม่หลับ ทั้งๆ ที่คืนนี้ฝนปลายฤดู กำลังพิโรธตกพรูพราวข้างนอก บรรยากาศชวนให้นอนซุกกายใต้ผ้าห่ม ลายใบไม้ร่วง...พาให้หัวใจรานร้าว ปีศาจวสันต์หลอนหลอกดวงใจ.. กระหน่ำให้พังยับลงกับตาในทันทีทันใดนั้น... พายุในหัวใจโหมซัดซ้ำ..จนแหลกสลายลง.. เหลือเพียงความเมินชัง น้ำฝนหนาวราวกับน้ำคำที่ได้ยิน.. หัวใจพังครืนเหลกเหลวหมดชิ้นดี ในค่ำคืนเดียวดายนี้นี่เอง...เจ็บ เจ็บ และเจ็บ เหลือประมาณ และนี้ก็คือความจริงที่ต้องจำนนท์... ฉันดั่งต้นไม้ที่ตายแล้ว ตายทั้งยืน เพียงรอวันเวลาทิ้งกิ่งก้านลง อย่างหมดคุณค่า หมดความหมายในทุกๆ อณูใจ..... จะโทษใครหากไม่ใช่พระพรหม...

โดย ลำน้ำน่าน [14 ส.ค. 2546 , 05:53:12 น.] ( IP = 203.107.205.208 : : )

สลักธรรม 2 หม่นมัวดวงดาวลับลา...แผ่วลมเหนือมาไกล ไกล ยังคงแอบความหนาวถึงใน......ดวงใจที่อ่อนล้า .... ทุกครั้งที่ความมืดคลาย....หมายถึงวันที่ดีกว่า คือโอกาสชีวิตให้เราฝันฝ่า....ขอบฟ้ามีตะวัน ..... แต่ยังคงคิดถึงใคร....ที่เคยซึ้งใจและผูกพัน เวลาแห่งความรักแสนสั้น....คือวันที่อ่อนไหว .... คิดเสียว่ามันจบแล้ว.....ค้นหาในแนวทางใหม่ จะเป็นอยู่อย่างนี้ทั้งปีหรือไร... สิ่งไหนคือสิ่งหวัง ...... หมู่ดาวแพรวพราวพริ้งพราย ...แผ่วลมเหนือกลายมาอีกครั้ง ดวงใจเปี่ยมด้วยแรงพลัง....จะยังยืนหยัดท้า ทุกทุกครั้งที่ความมืดคลาย....หมายถึงวันที่ดีกว่า คือโอกาสชีวิตให้เราฝันฝ่า....ขอบฟ้ามีตะวัน .....

โดย ลำน้ำน่าน [14 ส.ค. 2546 , 05:55:34 น.] ( IP = 203.107.205.208 : : )

สลักธรรม 3 พิรุณพร่างร่างละออก่อความชื้น ปลุกใบไม้ให้ตื่นจากหลับใหล เริงระบัดวรรษาจากฟ้าไกล เขียวขจีปรี่ใบไล้แสงทอง มองหยดน้ำตามใบที่ใสพราว ร่างแวววาวกลิ้งหล่นไม่หม่นหมอง กระทบดินสิ้นแล้งแหล่งละออง ก็เจิ่งนองซึมรากผู้พรากใบ อีกไม่นานท้องธารจะเอิบอิ่ม พฤกษาปริ่มเปี่ยมชุ่มชอุ่มไหว จะผลิดอกออกผลบนช่อใบ ในพงไพรไม่ร้างห่างอุดม มีเพียงหนึ่งซึ่งไร้ความหมายแล้ว ดุจรากแก้วขาดสายกลายความขม ถูกพิษรักกร่อนใบให้ระทม กิ่งก้านเฉาร้าวระบมเพราะแผลใจ แม้นวรรษาพร่างสายให้ความชื่น มิอาจปลุกให้ตื่นจากหมองไหม้ ยิ่งท่วมท้นพ่นพิษสะกิดใจ ส่งกิ่งใบติดเชื้อไม่เหลือดี แม้นฝนหลั่งสั่งฟ้ากี่คราครั้ง ไม่อาจยังต้นรักเพียงต้นนี้ ให้งอกงามแตกใบได้ผลดี รอนาทีล้มร่างลงกลางดิน

โดย ดอกแก้ว [14 ส.ค. 2546 , 19:03:01 น.] ( IP = 202.129.46.105 : : )

สลักธรรม 4 พุด..อยากโอบกอดทะนุถนอมต้นไม้ต้นนั้น และให้น้ำรักรินรดหยดพร่างกลางใจเลยค่ะ ณ.นาทีนี้ด้วยความรักความเข้าใจอย่างสุดซึ้ง.. พุดเชื่อมั่นว่า..ต้นไม้ในใจเรามีเพียงต้นเดียว ที่จะสดพร่างไม่มีวันตาย ไม่มีใครมาพรากไม่มีใครทำร้ายได้ ..เพียงให้งามด้วยความทรงจำหวานหอม หล่อเลี้ยงเอาไว้..รากแก้วที่หยั่งรากใจ ด้วยความมั่นคงด้วยความจงรักด้วยความพิเศษพิสุทธิ์จะเป็นหนึ่งเดียว ในชะตาชีวิตของเพียงคนๆหนึ่ง ที่ยากจะหาใครมาทดแทนแทนที่ได้ และหากมันมิใช่ต้นไม้ของเรา.. มันก็จะเฉาตายโดยตัวมันเอง ตามชะตาฟ้าลิขิตค่ะ พุด..มีต้นไม้แสนงามนั้นแล้วค่ะ ที่ฟ้าประทานให้ มันจะไม่มีวันตายไปไม่ว่าอีกกี่ภพกี่ชาติ.. พุดเชื่อเช่นนั้นค่ะ..หากมีบุพเพ ด้วยรักเป็นยิ่งนักนะค่ะ

โดย พุด [18 ส.ค. 2546 , 19:04:21 น.] ( IP = 202.47.238.170 : : )

สลักธรรม 5 ลิ่วร่างคว้างล้มลง สิ้นทะนงกับทุกสิ่ง แน่นิ่งไม่ไหวติง เหลือเพียงซากที่พรากใจ

โดย ko [18 ส.ค. 2546 , 19:05:11 น.] ( IP = 202.47.238.170 : : )

สลักธรรม 6 ขอเป็นเพียงฝนอมฤตที่ริดรด ล้างหมดจดพิษรักที่หนักหนา ให้ต้นไม้ได้แตกต่อก่อกิ่งตา แล้วนำพาดอกผลไปรมดิน ค่อยค่อยผลิค่อยค่อยงามอย่างแต่ก่อน เป็นคำสอนเชื้อโรคทำลายสินธุ์ จะสร้างภูมิคุ้มกันใจให้หลั่งริน อาบทั่วสิ้นเหล่าปวงไม้ในดงแดน บทกวีที่เกี่ยวกับต้นไม้ใบหญ้าและป่าไพร ได้อ่านเป็นต้องบันเจิดหัวใจในทุกๆ คราครั้งไปครับพี่ดอกแก้ว

โดย บุรุษแห่งสายน้ำ [18 ส.ค. 2546 , 19:05:56 น.] ( IP = 202.47.238.170 : : )

สลักธรรม 7 ^*^ ^*^ ^*^......เศร้าจังเลยพี่ดอกแก้ว......^*^ มาขอรดนํ้าพรวนดินให้ต้นไม้ต้นนี้ ด้วยความรักนะคะ โอม จงฟื้นๆ เพี้ยงง ^*^....................^____^................^*^

โดย แนทตี้ [18 ส.ค. 2546 , 19:07:10 น.] ( IP = 202.47.238.170 : : )

สลักธรรม 8 พิรุณพิโรธพิร่ำ พิรัถพร่ำพิรี้พิไร พิศพักตร์พิลาไลย พิษสงร้ายพิลาปรำพัน

โดย ทิว [18 ส.ค. 2546 , 19:08:09 น.] ( IP = 202.47.238.170 : : )

สลักธรรม 9 @...น้องพุดที่คิดถึงค่ะ เพียงหนึ่งหยาดน้ำใจไม่ไร้รัก หมายสมัครชุบชีวาคราเศร้าหมอง ดุงดังเป็นน้ำทิพย์ละอองทอง ที่ประคองรากแก้วให้แคล้วราญ เพียงหนึ่งคำเข้าใจได้รับรู้ หมายฟื้นฟูความสดใสให้ซึมซ่าน สู่ต้นรักที่ฟ้าได้ประทาน ให้เบิกบานกลางใจไม่รู้ภพ ขอบคุณในน้ำใจงามของน้องอย่างยิ่งเลยค่ะ ยินดีกับต้นไม้แห่งรักอันอมตะของน้องพุดด้วยความจริงใจค่ะ ...รักและคิดถึงเช่นกัน..

โดย พี่ดอกแก้ว [18 ส.ค. 2546 , 19:09:15 น.] ( IP = 202.47.238.170 : : )

สลักธรรม 10 @....ko... แม้นล้มลงตรงพื้น ไม่อาจยืนอยู่ได้ ยังคงเหลือรอยอาลัย คือซากหัวใจที่ยับเยิน ขอบคุณที่แวะมาค่ะ

โดย พี่ดอกแก้ว [18 ส.ค. 2546 , 19:10:04 น.] ( IP = 202.47.238.170 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง Your Photo : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command Register User Login User * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด