
นับจากจำความได้ ภาพที่ฉันเห็นคือหญิงสาวคนหนึ่ง ยอมลำบากตรากตรำทุกสิ่ง เพื่อเด็กน้อย 2 คน นั้นคือ ตัวฉันและพี่สาว หญิงสาวที่ไม่ว่ากาลเวลาจะพ้นผ่านนานเพียงใด เธอยังเป็นที่รักเสมอ ฉันเรียกเธอว่า แม่ ตั้งแต่เล็กจนโตทุกช่วงเวลาที่มีโอกาสใกล้ชิดแม่ มันเป็นจุดแห่งเวลาที่มีความสุขที่สุด ฉันได้รับความอบอุ่นอย่างมากล้น รับความรักจากท่านมากมาย ความห่วงใย ความเสียสละ แม้กระทั่งหยาดเหงื่อ หรือหยดน้ำตาที่แม่อดทนเพื่อลูก ลูกผู้เป็นที่รักของท่านเสมอ ย้อนไปอดีต ภาพที่ฉันเห็นการทำงานหนัก ความทุกข์ยากจากภาวะเศรษฐกิจในครอบครัว การแบกรับภาระเลี้ยงดูลูกๆให้มีการศึกษาที่ดี อบรมสั่งสอนให้ฉันและพี่เติบโตเป็นเด็กดี ทุกความเอาใจใส่ที่แม่มอบให้ ฉันบอกตามตรง ณ วันนี้ ฉันรับรู้มันจากก้นบึ้งของหัวใจ สายใยความผูกพันระหว่างแม่ลูกที่ลึกซึ้งเกินกว่าอักษรพรรณาได้ ยามใดที่ลูกท้อ หรือโดนคนรังแก จากหญิงสาวบอบบาง กลับกลายเป็นผู้กล้าหาญเพื่อลูก ยามใดที่ลูกปรารถนาสิ่งของสักสิ่ง แม้ท่านจะไม่มีเงินมากพอ แต่แม่ยังพยายามหากสิ่งนั้นมอบให้ลูก ฉันจำภาพเหตุการณ์ในวันนั้นได้แม่นยำนัก ฉันเดินในห้างสรรพสินค้ากับแม่ ตอนนั้นครอบครัวเรามีปัญหาทางการเงิน ฉันยืนมองล็อคขนมขบเคี้ยวตามประสาเด็ก แม่ถามฉัน อยากทานก็ซื้อสิลูก มันไม่กี่สตางค์เอง ฉันตอบแม่ไป ไม่เอาหรอกแม่ หนูแค่มองมันก็สุขใจแล้ว ขนมขบเคี้ยวอาจราคาไม่กี่สตางค์ แต่ฉันอยากช่วยแม่ประหยัด แม้มันจะเป็นสิ่งเล็กน้อยก็ตาม ฉันรู้แม่ลำบากมาก แม่ต้องทนเหน็ดเหนื่อยเพื่อครอบครัว แม่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ เพื่อเตรียมอาหารไปขาย กะทะใบใหญ่ เสียงผัดผักดัง ซ่า! เม็ดเหงื่อที่อาบท่วมน้ำ แลกกับเงินตราเพื่อนำมาเลี้ยงครอบครัว เพื่อการศึกษาของลูกน้อย แม่จึงยอมทน และด้วยความที่แม่ผัดกับข้าวมากจนเกินไป ทำให้แขนของแม่อ่อนล้า มีอยู่ครั้งหนึ่ง แม่เจ็บแขนมากจนต้องให้หมอฉีดยาระงับความปวด ฉันซึ่งยังเป็นเด็กจึงนั่งมองแม่ที่อ่อนล้า และทนเจ็บกับความปวดนั้น ฉันจึงรู้สึกเห็นใจแม่อย่างจับใจ แต่ก็ช่วยอะไรท่านไม่ได้ ฉันจึงพยายามทำให้แม่สบายใจ เช่น เก็บเงินยอดกระปุกทุกวัน จนเมื่อเงินมากพอ ฉันจะอุ้มกระปุ๊กออมสินนั้นไปให้แม่ด้วยรอยยิ้ม และบอกว่า แม่นี่เงินที่หนูเก็บมาตลอด เรามานับด้วยกันนะว่ามันมีอยู่เท่าไหร่ ฉันเห็นแม่ยิ้ม ฉันเองก็ดีใจ ฉันมองว่ามันเป็นความสุขเล็กๆระหว่างเราแม่ลูก เมื่อฉันมีวุฒิภาวะขึ้นหน่อย ฉันมักให้กำลังใจแม่ เราแม่ลูกจึงเป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่น้องกัน ฉันรักแม่มาก
ทุกครั้งที่ฉันมีปัญหาฉันก็จะปรึกษาแม่ทุกเรื่อง ฉันกับแม่จึงมีความลับต่อกันน้อยมาก นึกถึงช่วงเรียนมหาลัยวันที่ฉันกลับบ้านมาหาแม่ ตอนนั้นแม่เปลี่ยนอาชีพไปเป็นแม่บ้านทำความสะอาดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านพักของเรานัก ฉันกลับมาช่วงเวลาที่แม่เลิกงานพอดี จากหน้าปากซอยของหมู่บ้าน ฉันจึงเรียกแม่แต่ไกลและทำตัวเป็นเด็กๆวิ่งเขาไปกอดแม่ ท่านเผยรอยยิ้มกว้าง ทั้งหยอกฉันว่าโตแล้วยังทำเหมือนเด็กๆไปได้ ไม่อายเหรอ ฉันตอบไปว่า ไม่เห็นเป็นไรเลย ลูกจะกอดแม่เพราะความคิดถึงไม่ได้เหรอ
ทุกสิ่งที่ฉันพรรณนามานี้เป็นภาพจากความทรงจำที่แสนดี วันที่ฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ต้องอยู่ไกลอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่ ทำให้ฉันยิ่งรู้ว่า รักของแม่ไม่มีใครบนโลกนี้เทียบเท่าได้ รักของแม่ไม่มีใครบนโลกนี้จะเสียสละเพื่อเราได้ และรักของแม่ไม่มีใครคนใดจะรักเราได้ยิ่งกว่าแม่อีก โลกสอนให้ฉันเรียนรู้ความยิ่งใหญ่ของรักที่แม่มีต่อลูก รักที่โอบอุ้มลูกน้อยให้เติบโตมีชีวิตบนโลกนี้ได้
แม้ตอนนี้ฉันอาจไม่ได้อยู่ใกล้แม่ เพราะทำงานอยู่ต่างประเทศ แต่ใจฉัน ณ ตอนนี้ ยกเท้าแม่เหนือเศียรเกล้า ด้วยความเคารพยิ่ง เท้าทั้งสองนี้ควรค่าที่จะอยู่เหนือศรีษะของฉัน แม่เป็นพระอรหันต์ที่มีเมตตาสูงสุดในครอบครัว ความเหนื่อยยาก ความทุกข์กายทุกข์ใจของแม่ทั้งปวง ขออำนาจคุณพระรัตนตรัยคลายความเดือนเนื้อร้อนใจให้ท่าน ขอให้แม่มีความสุขด้วยอำนาจแห่งพุทธคุณ ธรรมคุณ และสังฆคุณ ลูกคนนี้น้อมกราบแม่ด้วยใจเคารพยิ่ง รักแม่มากที่สุด ขอบคุณในความเสียสละที่แม่ทำให้ลูกคนนี้มีวันนี้ได้ ถ้ามีใครถามฉันว่าเราจะมีโอกาสพบพระอรหันต์ได้ที่ไหน ฉันจะตอบอย่างไม่ลังเลใจว่า พระอรหันต์ คือ มารดาที่อยู่ในบ้านยังไงล่ะ ไปกราบท่านสิ แล้วชีวิตจะเจริญ