ความวิจิตร

พี่ดอกแก้ว

ความวิจิตร

ความวิจิตร...ลิขิตให้เขียนลาย
เป็นเส้นสายพรายพร่างร่างสีสัน
ความละเอียดลออก่อภาพนั้น
จรดพู่กันจุ่มสีก่อนที่ใจ

ขีดเส้นขวางทางตันเพราะอั้นจิต
วาดลายปิดแสงสวยด้วยอนุสัย
ที่ประกอบครอบครองจองจับไว้
ให้เป็นไปในสังขารสานเจตนา

แต่ละเส้นที่ขีดไว้ในตอนนั้น
ก็ส่งผลตามพันธุ์อย่างทั่วหน้า
ใช้สีขาว...ก็สว่างกระจ่างตา
ใช้สีดำ...มืดมาปรากฏพลัน

ไม่มีเส้นสีใดไม่มีผล
แต่ละคนวาดลวดลายหลายสีสัน
จึงต้องพบความเป็นไปต่างต่างกัน
คือชีวันลิขิตไว้ด้วยใจตน

หาได้มีสิ่งที่มาดลดาล
ให้เบิกบาน ทุกข์โศกในโชคผล
ตนนั่นแหละกำหนดชีวิตตน
ทั้งให้อยู่ในวังวนหรือพ้นกรรม

หากหมายปองครองไว้ในสันติ
จะดำริมัชฌิมาพาสุขล้ำ
หากหมายปองครองตนวนวงกรรม
จะกระทำตามลูกโซ่ที่โล้ใจ

๐ พี่ดอกแก้ว ๐

พี่ดอกแก้ว

พรหมไม่ได้ลิขิต แต่เราทุกคนต่างลิขิตชีวิตเราเองด้วยกันทั้งนั้น การกระทำนั่นเอง เป็นเครื่องชี้บ่งได้ว่า เราจะได้รับผลดีหรือไม่ดีเองในอนาคต

หากต้องการมีชีวิตที่สงบจากผลบาป เราเองจะต้องเรียนให้รู้ว่า " อะไรคือบาป " และหลีกห่างออกมาจากบาปให้ได้

ความวิจิตรของกรรม เกินที่เราจะล่วงรู้เองได้หากขากการศึกษาหาปัญญาในหลักธรรมคำสอนของพระพุทธองค์ และหากได้ศึกษาแล้ว รู้จักแล้ว แต่ยังใช้เวลาของชีวิตไปอย่างประมาทขาดปัญญา เชื่อได้แน่นอนว่า สังสารวัฏฏ์ของเรานั้นไม่มีวันหยุดลงได้ นั่นก็หมายถึงความทุกข์ที่จะมีกับชีวิตเราตลอดไปชั่วกาลนาน.